با عضویت در لیچار اس ام اس از امکانات زیر استفاده کنید :

1) ارسال مطالب و اس ام اس به سایت و نشان دادن با نام خودتان

2) کسب امتیاز و شرکت در قرعه کشی ماهانه لیچار

3) خرید اعتبار و ارسال sms ها، جک های سایت به شماره موبایل

4) ارتباط با سایر کاربران و بازدیدکنندگان سایت لیچار

عضویت در سایت
راهنمای کاربـری


اس ام اس

فصل اول (۴)
من چشمانم را روي هم ميگذارم تا تصويري را كه از نوري ساخته است يكبار ديگر مرور كنم.چهره سپيد چشماني سياه با فروغي دلبرانه موهايي بلند و سياه كه روي پيشاني افشانده است ...لبخندي پر رنگ و پر از انرژي جواني ..آه اين دختر چقدر شيك است...



-مطمئن باش !من بهيچ چيز دست نميزنم!من در زير و بم اين قصه ميخواهم بخودم كمك كنم تا انسانها را بيشتر و بهتر بشناسم!هر قصه اي هدفي دارد . هدف من در بيان اين قصه شناخت جلوه ديگري از زندگي انساني است!...
مهماندار هواپيما اشاره ميزند:
-آقا بس كنيد!
من واژه خداحافظي را بر لب مي آورم چشمان او آشكارا به اشك نشسته است و ناگهان ميگويد:بيچاره نوري!
من ديگر حرفي براي گفتن ندرم.سبزه هاي اطراف فرودگاه شيراز در بهار امسال به درياي سبز و خاطره انگيزي تبديل شده اند كه هر دل طوفان زده اي را آرامش ملكوتي ميبخشد.دلهايي كه از شنيدن سرگذشت انسان زيبايي چون نوري بدرد آمده و خسته شده است!
-خداحافظ
-خداحافظ موفق باشي!
هواپيما بر روي شهر زيباي شيراز ميچرخد شيراز مثل يك طاووس رنگين پر روي زمين بال گشوده است.هنوز بوي بهار را از تن شسته و رنگين شيراز ميشنوم.هواپيما روي آرامگاه حافظ خوب من ميچرخد احساس ميكنم همه شيراز به يك تصوير بزرگ از حافظ تبديل شده و او با همان نگاه رندانه اش مرا بدرقه ميكند.از پنجره خم ميشوم تا شايد در پيشاني بلند حافظ نقش سرگذشت نوري را بخوانم اما پيشاني بلند او مدفن نقش زندگي انسانهاي بسياريست و يافتن تصوير زندگي يك انسان كوچك در ميان همه انسانهاي بزرگ كار دشواري است از ته قلب فرياد برميدارم!
خداحافظ اي حافظ خوب يكبار ديگر خداحافظ!
و براي چندمين بار دفترچه خاطرات نوري را ورق ميزنم ولي بگذاريد بخش اول داستان را از زبان مهتا تعريف كنم.
***********
اوايل شهريورماه بود تابستان گرم و خشك هنوز از شهر شيراز دل نكنده بود ولي پاييز رنگين بال با نرمش محسوسي رد پاي خود را بر روي برگها ميگذاشت.وقتي آدم دستش را روي برگها ميكشيد انگار كه گيسوي طلايي پاييز را نرم و لغزنده زير دستهايش حس ميكرد...من در خوابگاه دختران دانشگاه و روي بستر خود كنار پنجره اي كه مشرف به محوطه چمن بود دراز كشيده بودم و از آنجا به جويبارهاي كوچك به نيمكتهاي سپيد و به درختان ناز سرو شيراز نگاه ميكردم.آنسال من زودتر از تمام دوره هاي تعطيلات تابستاني به شيراز باز گشته بودم تا قبل از بازگشت همكلاسيها به شيراز چند روزي استراحت كنم.همانطور كه روي بستر دراز كشيده بودم تلنگري به در خورد گفتم بفرماييد...در باز شد و دختري چمدان بدست در آستانه در بمن سلام كرد و گفت:سلام خانم!اگر اشتباه نگرده باشم شما همسايه جديد من هستيد!
دختر همانطور كه ايستاده بود با چشمان درشت و سياهش به من خيره شد و گفت:بله!من دوست خوبي هستم!
خنديدم و از جا بلند شدم
-من نگفتم شما دوست خوبي نيستين!
دختر موهاي بلند و سياهش را زا جلو چهره گرفت و با اينكه من دختر هستم ولي نتوانستم از كشيدن سوت حيرت خودداري كنم!
-آه بخدا قسم كه امسال شما ملكه زيبايي دانشگاه شيراز ميشين!
او ليبخندي زد و گفت:سم منو نميخواهين بپرسين!
چند قدم بطرفش جلو رفتم و در همان لحظه احساس ميكردم كه هر قدر جلوتر ميروم در جاذبه بيشتري از جاذبه شخصي او قرار ميگيرم.از تمام تنش بوي مخصوص پيكر يم دختر زيبا بمشام ميزد انگار پوستش كه مثل گل ياس سفيد و نرم بودعطري مخصوص بهوا ميپراكند.

فصل اول (۵)
شايد هم وجودش را از حرير و عطر بافته بودند.لبخندي زد و دستش را بطرفم دراز كرد


-نوري دختر خاك پاك تهرون!
-اسم منم مهتاست ميپسندي؟
دختر خنديد و گفت:پسرها بايد بپسندند!
-ولي بعضي اسمها واقعا به صاحبش برازند س مثلا نوري!تو واقعا يك پارچه نوري!اگر اخلاقت خوب نبود از همسايگي تو عذر ميخواستم !هيچ دختري در كنار تو فرشته خوشگل نميتونه خودشو نشون بده!...تازه خوشحالم كه نامزدي هم دارم و گرنه...نوري بلند بلند خنديد و حرف مرا قطع كرد...
خوشحالم كه هم فلتي من يه دختر زنده دل و شادابيه! و بيدرنگ پرسيد:خوب من بايد چيكار كنم؟
او را مثلي شيئي شكننده روي تنها صندلي اتاقم نشاندم و گفتم:هيچي!بنشين تا من برم پسرها را خبر كنم!مطمئنم ميتينگ بزرگي زير پنجره اتاق من تشكيل ميشه.نوري خنديد و گفت:ميدوني پسرها آنقدر هم موجودات جدي نيستند اگر چه بدبختانه خودشون معتقدند كه از هر موجود جدي جديترند بنابراين بجاي صحبت از پسرها بهتره بريم اتاق من و يه كمي كمك كني تا سر و صورتي بكارام بدم.
-چشم قربان.
اولين ديدارمان سبب شد كه ما خيلي زود بسوي هم جذب شويم آشنايي ما در كمتر از ۲۴ ساعت به داغترين پيوندهاي دوستي تبديل شد.نوري مثل يك فانوس در تاريكي شب صحرا ميدرخشيداز يك خيال ظريفتر و از يك جويبار و از ستاره شب رويايي تر بود.ظريف بود امروزي بود شيك ميپوشيد قشنگ حرف ميزد و خوب احساس ميكرد تنش بوي يونجه هاي وحشي صحرا را ميداد طنين صدايش موسيقي نشئه انگيز مشرق زمين را در ذهن تداعي ميكرد در چشمانش دو خورشيد زنده و گرم خانه كرده بود كه خانه هاي مقابل را ميبست ميسوزاند و آتش ميزد..
خبر ورود او به دانشگاه بمبي بود كه در شعاع تركش خود همه را پروانه وار به آتش كشيد.در دانشگاه ما پسرهاي شيطان و ناقلا سنت مخصوصي در جلب دختران تازه وارد دارند .بگذاريد قضيه را بيشتر آفتابي كنم.معمولا دانشجويان تازه كه در كنكور قبول شده اند قبل از افتتاح دانشگاه در شهريور ماه خود را به شيراز ميرسانند تا يك دوره كوتاه مدت زبان ببينند و اين بيشتر بخاطر آنست كه اغلب دروس دانشگاه ما به زبان انگليسي است و دانشجويان تازه وارد بايد خيلي خوب زبان بدانند .معمولا دانشجويان سالهاي بالاي دانشگاه قبل از آنكه همه رقبا از راه برسند اينجا و آنجا سر راه تازه واردين سبز ميشوند و زبان انگليسي خود را به رخ ميكشند و چه بسا غنچه دوستيها و عشقها از همين شهريورماه داغ و دم كرده شكفته ميشود.و در آن شهريور ماه گرم و عطش زده ورود نوري به محوطه دانشگاه در بين پسرها موجي از هيجان و انتظار برانگيخت هر كس كه در خود قدرت زورآزمايي ميديد در سر راه نوري سبز ميشد بهر جا پا ميگذاشتيم وقتي براي صبحانه به سلف سرويس خوابگاه ميرفتيم وقتي براي ناهار به سلف سرويس دانشكده پزشكي سر ميزديم وقتي عصرها براي گشت و گذار و قدم به رستوران كازبا ميگذاشتيم همه جا با سيلي از پسران دانشجو روبرو ميشديم نامزدم مهران كه همه جا با ما بود بيشتر اوقات سربسر نوري ميگذاشت..
امسال سال اسكورت ماست!
-خيلي مهم شديم نگاه كن!نگاه كن!پنجاه نفر دارن ما را اسكورت ميكنند!
مهمانيها تعارفات خوش آمدگوييها همه جا بر قرار بود نوري كه هر روز شكفته تر و زيباتر ميشد با نگاه شيطانش به پسرها و بمن نگاه ميكرد و بعد شب وقتي در خوابگاه روي بستر دراز ميكشيديم سيگاري آتش ميزد و ميگفت:مهتا!عقيده ات درباره اين پسرها چيه؟
-بالاخره يكي از اينها را بدبخت ميكني.
-ولي ميترسم زياديشون بشه...و بعد هر دو ميخنديديم
نوري دختر پراحساسي بود زبان قلب و سخن نگاه را خوب ميفهميد اشتياق پسرها را كه بي پروا ميسوختند و جون مرغ سر كنده به در و ديوار ميكوبيدند ميفهميد لمس ميكرد و شبها وقتي تنها ميشديم پاهايش را به ديوار تكيه ميزد و ميگفت:دلم براشون ميسوزه ولي باور كن اينها چنگي بدل نميزنند!من كنارش مينشستم و موهاي خوشگلش را ميپيچيدم و ميگفتم:نوري آخه تو چه جور پسري را ميپسندي؟
نوري سرش را تكان ميداد و ميگفت:نميدونم!ولي اين بچه ها آدمو اقناع نميكنند!درست مثل يه خروار سيب زميني ميمونند كه خمشون عين هم هستن هر كدوم كه انتخاب كني فقط يه سيب هستن!
-يا يه پسر؟
-آره فقط يه پسر
اما يكشب وقتي از كلاس زبان به خوابگاه بازگشت دستم را گرفت و گفت:مهتا مهتا زود باش بيا جلو پنجره.حس كردم آتش اشتياق در چشمانش لهيب ميزند.
-اون پسره را ببين
-آه خداي من بهرام رو ميگي!
مثل اينكه من در اداي اين جمله هيجان بيشتري بخرج داده بودم با عجله پرسيد:مگه چيه؟زود بگو.يالا زود باش بگو.برگشتم و خودم را در بستر انداختم نوري هم كنار من نشست و پرسيد:موضوع چيه ؟مگه پسره عيبي داره؟
رنگ تمنا سايه هيجان و طلوع عشق را كه در چشم هر دختري بهنگام انتخاب جفت ميتوانيد ببينيد در چشمان قشنگ و سياه نوري ميديدم
۰ نخ تنها عيبي نداره بلكه عيبش اينكه خيلي هم بي عيبه.نوري از جا بلند شد دوباره از پنجره به خوابگاه سرك كشيد و گفت:تو داري معما ميگي مهتا!
خنده شيطنت آميزي سر دادم و گفتم:اطلاعات محرمانه خرج داره جونم.

فصل اول(۶)
آتش اشتياق را هز چه بيشتر در اندام كشيده و بلند و آن چشمان غزال مانند تماشا ميكردم


-لوس نشو مهتاب برام حرف بزن..
مثل مادر بزرگها پاهايم را بغل زدم و گفتم:
-جونم بگه اين آقا پسر اولندش كه يه بچه ميليونره!دومندش خوشگلترين پسر دانشگاست!سومندش يه اتومبيل اسپورت خوشگل داره كه تو شيراز تكه!چهارمندش هر دختري كه تو دانشگاه ما درس ميخونه يا دلش ميخواد زن بهرام بشه يا شوهري مثل بهرام داشته باشه.
نوري سوت بلندي كشيد و گفت:پس دندون طمع آقا خيلي گرده ولش كن بذار نصب همون دخترا بشه.
با حيرت پرسيدم:يعني ميخواي بگي براي تو مهم نيست؟نوري مقابل آئينه نشست و در حاليكه خودش را با نگاه خريدارانه اي برانداز ميكرد گفت:ميدوني مهتا!دلم نميخواد چشم دخترا دنبال مرد من باشه.
-پس يه كور . كچلشو پيدا كن. نوري در حاليكه شب بخير ميگفت گفت:دنبالش ميگردم.و بعد از اتاق خارج شد من بلند شدم و از پنجره به بيرون خيره شدم بهرام زير پنجره خوابگاه در وسط چمن ايستاده بود . مستقيما چشم به اتاق نوري داشت.
فردا صبح در سلف سرويس نشسته بودم كه ناگهان متوجه نگاههاي تحسين آميز پسرها شدم.مسير نگاهشان را تعقيب كردم خداي من نوري با دامن سپيد و بلوز مشكي و آن پيكر خوش تراش بطرف سلف سرويس مي آمد درست مثل يك فرشته موهاي بلندش تا روي كمر پايين ميرفت گونه هايش برنگ گل ميدرخشيد راه نميرفت بلكه با ريتم آرام و قشنگي گام ميزد.حس ميكردم حتي هوا هم روي ياخته هاي لطيف پيكرش بوسه ميزند دخترهايي كه در كنار پسرها در سلف سرويس نشسته بودند همانقدر سراپاي نوري با تحسين برانداز ميكردند كه پسرها.
نوري همانطور كه كيفش را در فضا تكان ميداد مستقيم بطرف ميز من آمد.عطري كه از موي بلند و پيكر جوانش بر ميخاست ناگهان در فضاي سلف سرويس شناور شد و مثل قويترين مواد مخدر اعصاب حاضرين را تخدير كرد.. بي اختيار گفتم:نوري چه خبرته؟
-مهتا چي ميخواي بگي؟
خنديدم و گفتم:تو منو كه دختر هستم حالي به حالي كردي آخه اين لباس..
نوري خنديد خنده اش مثل آفتاب صبح روشن شيرين و خالي از هر گناهي بود
-خوب مگه چه عيبي داره؟
نوري بلند شد و بطرف ميز سلف سرويس براه افتاد من با نگاهم همچنان اين فرشته خوشگل و مهربان را تعقيب ميكردم كه ناگهان چشمانم با حيرت روي بهرام متوقف شد.تا آن لحظه بهرام را هيچوقت در سلف سرويس نديده بودم بهرام مستقيما بطرف ميز سلف سرويس رفت و پشت سر نوري ايستاد.نوري برگشت نگاهي به بهرام انداخت و بعد بي اعتنا بطرف جلو حركت كرد منكه آنها را زير نظر داشتم بي اختيار در دل گفتم :چقدر به هم مي آن.
بهرام با آن چهره مردانه در باس اسپرت به يك شاهزاده رويايي شبيه تر بود تا يك دانشجو من از آن دسته آدمهايي هستم كه زيبايي انسانها هميشه مرا به هيجان مي آورد.وقتي نوري و بهرام در كنار هم ايستاده بودند انگار كه دو كبوتر سپيد و عاشق بر روي يك شاخه پر از شك.فه نشسته و شانه به شانه هم ميسائيدند.دلم ميخواست آنها منقارهايشان را بهم ميكوبيدند و هر كدام با منقار خود دانه اي در زمين دل آن ديگري ميكاشت اما نوري بي اعتنا به نگاههاي مشتاق و تشنه بهرام سيني صبحانه را گرفت و بسر ميز بازگشت نگاهي بمن انداخت و با عصبانيت گفت:هيچ خوشم نيامد.گفتم:ولي شما خيلي بهم مي اومدين.نوري سرش را تكان داد و گفت:باين زودي؟بگذار پرنده كمي هم در باغ گردش بكنه!با حيرت پرسيدم:يعني تو ميخواهي بهرام را جواب كني؟
نوري سكوت كرد و بعد سوال مرا مثل خيلي اوقات كه نميخواست بحث را دنبال كند بيجواب گذاشت و گفت:امروز ميتوني يه كمي با من زبان كار كني؟
-اوه حتما چون من امروز خيلي بيكارم مهران هم كه نيست.
با هم قدم زنان به باغ ارم رفتيم هوا آرام و مثل يك درياچه ساكت بود پاييز پاشنه هاي رنگين خود را در باغ ارم گذاشته بود جويبارها با هياهوي شيرين خود در قلب ما جوانان آواز زندگي ميريختند.روي نيمكت سپيد و من دستها را زير سر حلقه كردم و گفتم:نوري من از داشتن دوستي مثل تو احساس غرور ميكنم.نوري چين قشنگي به پيشاني ريخت و ناگهان سر مرا در اغوش گرفت و بوسيد احساس ميكردم در آن پاييز بهار دوستي من و نوري شكوفا شده است.سالهل بود دلم ميخواست در بين همجنسانم دوست خوبي دست و پا كنم اما دنياي كوچك و حقير آنها حسادتها و چشم تنگيهايشان هميشه دلم را مي آزرد.اما نوري اينطور نبود دنياي نوري مثل دنياي لاله هاي صحرا پاك صادق و روشن بود نوري كتابش را روي سينه گذاشت و گفت:
گاهي وقتها دلم تنگ ميشه براي ماما براي باب براي خونه قشنگمون كه توي سينه ي تپه هاي شمرون زير آفتاب برق ميزنه نميدوني چه مامان مهربون دارم چقدر دوستش دارم..
-لابد مامانت هم مثل خودت خوشگله؟
-مامانم يه دسته گله وقتي با هم به خيابان ميريم همه خيال ميكنند ما دو تا خواهريم مامان از من ريزه تره مث يه عروسك ميمونه .بابا هميشه وقتي مياد خونه دستهاشو ميگيره و ميبوسه و ميگه:عروسك ناهار چي داريم؟
در اين لحظه نگاهم را از روبرو بر ميگيرم و بچهره نوري ميدوزم دانه هاي الماس گون اشك روي گونه هاي گل بهي نوري به آرامي ميلغزند.احساس غربت احساس مشترك دانشجوياني است كه از شهر و ديار خود به اين نقطه از خاك وطن آمده اند.ما بچه هاي دانشگاه احترام خاصي به اين لحظات غربت زدگي ميگذاريم.وقتي دختري ميگريد ما سكوت ميكنيم تا درياي غصه او بخار شود و از آسمان چشمش باران ببارد.منهم سكوت كردم تا در آن لحظه چشمان قشنگ نوري ببارد نوري همانطور كه قطره قطره اشك ميريخت حرف ميزد.
-وقتي به شيراز مي اومدم مادر منو بغل زد و گريه كرد ميدونستم براش سخته كه بعد از ۱۸ سال تنها دخترشو از خودش دور كنه پدرم با موهام بازي ميكرد و تند تند منو ميبوسيد ميدوني مهتا!دلم نميخواد اينجا كاري كنم كه قلب مهربون اونا را بشكنم فهميدي؟
در حاليكه همراه نوري و بياد پدر و مادرم اشك ميريختم پرسيدم:مقصودت بهرامه؟نوري سرش را روي شانه ام گذاشت و گفت:آره من از عشق ميترسم نميخوام خودمو به اين زودي داغون كنم.
-ولي
-ميدونم چي ميخواي بگي يكدختر جوان چطور ميتونه تنها بمونه؟دل جوونش خاموش بمونه؟اما من ميخوام بگردم زندگي را تجربه بكنم با آدمها حرف بزنم اما عشق بي عشق..
چشمانم را از اشك پاك كردم و بعد دستمال سپيدي را به نوري دادم.
-خوب بسه ديگه مگه ميخواي رفوزه بشي؟نوري خنديد مثل يك گل سرخ شكفته شد.دو باره آن موج شادي و جواني كه در سراسر وجود اين دختر بارور بود او را در خود گرفت.
-بقول شيرازيها ..ها بله..ها بله ولي يه خواهش دارم .
-موضوع چيه ؟
-امشب بريم كازبا دلم براي شاديهاي جوانانه يه ذره شده..
-اي شيطون ميخواي همه را سوسك كني؟
وقتي ما مشغول خواندن جزوه هاي زبان بوديم ناگهان سايه بهرام را ديدم كه از پشت درختي به پشت درخت ديگري ميخزيد.نميخواستم دوباره دنياي آرام نوري را بهم بريزم.سكوت كردم اما پسرها دست بردار نبودند هر كدام به بهانه اي به ما نزديك ميشدند با بهانه هاي كودكانه تري سوال ميكردند و بعد نگاهشان را مثل دو نوار سرخ آتشين در چشمان نوري ميدوختند و بعد كه ميديدند نوري غرق مطالعه است راهشان را ميگرفتند و ميرفتند.آنشب من و نوري و مهران به كازبا رفتيم.نوري لباسي بلند ولي به رنگ شاد پوشيده بود كه زيبايي او را دو چندان مينمود.وقتي ما وارد كازبا شديم گروهي شام ميخوردند و عده اي شلنگ تخته مي انداختند.اما ناگهان مثل اينكه زمان متوقف شده بود همه حتي موسيقي هم از كار ايستاد.نامزدم مهران خنديد و با صداي بلند گفت:آزاد مشغول باشيد
وقتي دور ميز نشستيم پسرها فرصت نفس كشيدن هم بما ندادند هر كدام از دوستان مهران به بهانه اي خودسان را بما ميرساندند.با مهران حرفي ميزدند ولي نگاهشان روي چهره نوري ميلغزيد نوري دوباره آن شادي كودكانه خود را پس از گريه كاملا باز يافته بود ميخنديد مثل قاصدكهاي بهار در فضاي كازبا ميلغزيد و ميچرخيد.او فانوس درخشان رستوران بود پيچ و تابهاي دل انگيزي كه در نگاه خود ميريخت بچه هاي خونسرد و مغرور دانشگاه را از پشت حصار ساكت و سرد خود بيرون كشيده بود و عده اي آشكارا و جمعي دزدانه اين پري تازه وارد دانشگاه را تماشا ميكردند و در هر نگاهي موجي از تمنا ميريخت.
در ميان پسرهايي كه براي باز كردن سر صحبت به نورب نزديك شدند ناگهان چشمم به بهرام افتاد .اي خدا بهرام خودخواه بهرام متكبر بهرامي كه بي اعتنا پشت ميزش مينشست و پاها را بسبك آمريكاييها روي ميز ميگذاشت و هرگز از دختري تقاضا نميكردحالا در صف پسرها نوبت گرفته بود حس كردم براي يك لحظه نوري از اينكه با او همسخن شود در ترديد است اما بعد از جا بلند شد و با او به گفتگو مشغول شد.حس ميكردم كه بهران بدنبال كلماتي ميگردد تا سر حرف را با نوري باز كند.مهران گوشم را با دست كشيد و گفت:بدجنس فالگوش ايستادي؟
- نه عزيزم من بايد مواظب دختر مردم باشم صبر كن ببينم اين پسره گرگ چي تو گوش بره معصوم من زمزمه ميكنه..
صداي بهرام را شنيدم كه ميگفت:شما...شما كلاس باله ديدين؟

فصل ۲(۱)
ساكنان حرم سر عفاف ملكوت

با من راه نشين باده مستانه زدند
بعد با هم به كنار آرامگاه رفتيم من كتاب آسماني حافظ را به دست نوري دادم.
-خوب فال بگير
-بايد چي بگم؟
-خوب هر چي من ميگم تكرار كن.
-چشم!
-خوب بگو يا حافظ شيرازي
-يا حافظ شيرازي
-نه شوخي نه بازي
-نه شوخي نه بازي
-بر سر شاخه نبات
-بر سر شاخه نبات
-بر سر پير مراد
-بر سر پير مراد
-بگو كه عاقبت من و بهرام به كجا ميكشه؟
بگو كه عاقبت من و زنگيم به كجا ميكشه؟
اين عادت نوري بود كه هيچ وقت توي ذوق آدم نميزد ولي بهر صورت حرفش را هم ميزد.من از شرم سرخ شدم ولي او بدون اينكه كوچكترين تغييري در چهره اش بدهد چشمانش را بست و سر انگشتش را در لا به لاي اوراق كتاب حافظ گذاشت.براي يك لحظه حس كردم كه واقعا حافظ در كنار ما ايستاده و محو اينهمه زيبايي و جمال شده است باد خنك پاييزي گيسوان بلند نوري را نوازش ميكرد آسمان با رنگ قشنگ فيروزه اي پرنده هاي شيرين آرامگاه را در سينه خود بازي ميداد عطر گلهاي آرامگاه دماغ افسرده پاييز را به نشاط مي آورد دلم ميخواست مهران منهم در اينجا حضور داشت و من با همه احساس نرم دخترانه ام به او مي آويختم و ساعتها ميگريستم..
نوري چشمها و كتاب را با هم گشود و خواند...
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
وندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
بعد كتاب حافظ را بر هم گذاشت و بمن نگاه كرد...برق اشك در چشمان درشت و قشنگش نشسته بو د نگاهش از هميشه شيرينتر و دوست داشتني تر بود.
-چقدر خوبه چقدر زندگي خوبه كاش همه شعرا مثل حافظ بودند و زندگي را تقديس ميكردند .كاش همه آدمها مثل حافظ از كينه و نفرت خالي بودن ميدوني چي دلم ميخواد؟يه خونه قشنگ وسفيد رو يه تپه جنگلي كه هر روز صبح خورشيد از لا به لاي برگهاي سبز جنگل روي خونه قشنگ من نور بپاشه و بعد تموم پرنده هاي عالم تو آسمون خونه من پروازكنند آواز بخونند يه رودخانه آروم كه آبش از برگهاي درختهاي جنگل سبزتر باشه و از حاشيه خونه حركت بكنه يه جاده قشنگ جنگلي و يك اصطبل با نرده هاي سپيد و دو تا اسب با يالهاي بلند كه هر وقت دلم خواست سوار بشم و ساعت ها و ساعت ها توي جنگل بتازم بدون اينكه به انتهاي جنگل برسم.
من بلافاصله پرسيدم :خوب او يكي اسبه را كي سوار ميشه؟
سوال من ناگهان او را از روياهاي گرم دخترانه اش بيرون كشيد دستم را گرفت و گفت:بلند شو بريم خيلي حرف زديم..
نوري همانقدر كه ناگهان در دنياي خلوت شاعرانه فرو ميرفت و سيماي يك شاعر غمگين و خيالپرداز را بخود ميگرفت به همان سرعت نيز ار آن دنيا بيرون ميخزيد و دوباره همان دختر شاد و پر شور و شيطان ميشد كه دلها را با لونديهاي خود به تاراج ميبرد...مردم در اطراف ما حلقه زده بودندو مردها و زائران خانه حافظ آنچنان مشتاقانه نوري را مينگريستند كه انگار شاخه نبات معشوقه حافظ است كه بر سر آرامگاه عاشق خود قدم گذاشته است.
در ميان انبوه زائران ناگهان نگاه ما روي چهره بهرام ماسيد بهرام جلو آمد سلام كرد و گفت:من نميدونستم شما هم حافظ را دوست دارين..نوري نگاهي به من انداخت و گفت:خوب بريم..
من ميخواستم از بهرام خاداحافظي بكنم ولي او با عجلخ گفت:اتومبيل من جلو دره اگه بخواين شما را ميرسونم.من نگاهم را به چهره نوري دوختم.
-چي ميگي نوري جان؟
-ولي من ميخوام يه كمي قدم بزنم ميخواي تو برو..
بهرام كه كاملا از اين جواب برافروخته شده بود بلافاصله گفت:من ميرم خداحافظ
بهرام به سرعت از ما دور شد و من به نوري نگاه كردم ..نوري دستم را گرفت و فشرد
-معذرت ميخوام مهتا من خيلي بد حرف زم نميدونم چرا از بهرام ميترسم...
-ولي حقش نبود اينطوري تو ذوقش بزني.
نوري باز سكوت كرد و بعد در ميان نگاه تعجب آلود من تاكسي را صدا زد و ما به خوابگاه برگشتيم.
فرداي آنروز هنگامي كه به تنهايي از خوابگاه خارج ميشدم ناگهان با بهرام روبرو شدم او به اتومبيل خود تكيه زده بود و منتظر بود و همين كه مرا ديد بطرفم آمد.
-سلام مهتا
-سلام بهرام
-ممكنه چند لحظه وقتتو بمن بدي؟
-بله اگر كاري از دستم ساخته باشه.
بهرام و من بطرف نيمكتي در همان نزديكي رفتيم.ما روي نيمكت نشستيم هوا جور وخصوصي غمگين بوداز آن صبحهاي تابستان كه بوي پائيز شاعرانه شيراز را با خودش همراه دارد.

فصل ۲(۲)
گرفت و با حالتي عصبي گفت:آه پس اون از همون دسته دختراس كه ميخوان پسرا را تجربه كنن.

من مفهوم اين جمله را خوب ميدانستم اين قضاوت دردناكي بود كه گاهي پسرا در حق دختراييكه تشنه تجربيات زندگي هستند بكار ميبردند و پشت اين جمله بظاهر مودبانه تصورات پليدي نهفته بود و من با خشونت جواب دادم:خواهش ميكنم بهرام! تو حق نداري درباره نوري اينطور قضاوت كني اون يه پريزاده يه ستارس كه هنوز دست هيچكس نتونسته تو آسمون لمسش بكنه.
بهرام با سماجت گفت:مهتا چرا خودتو فريب ميري؟مگر تو نگفتي كه اون ميخواد همه چيزو تجربه بكنه.
-ولي نه بشكل زننده اي كه تو تصورش را كردي چه جوري بگم اون ميخواد زندگي را تجربه بكنه.زندگي مقدسه زندگي غير از آلودگيهاس كه بعضي پسرا فكرشو ميكنن.

بهرام سيگاري آتش زد و در حاليكه پريشانتر افكارش را ميكاويد گفت:ببين مهتا من سعي ميكنم مفهوم حرفهاي تو را بفهمم مقصود تو اينه كه اون نميخواد خودشو تو قفس احساسات يك مرد بندازه.يعني اينكه ميخواد در خارج از حصار بسته يك عشق به تماشا بايسته زندگي را لمس بكنه بسيار خوب ولي كدو آدميه كه وقت عبور از جنگلي گرفتار موجودات وحشي نشه؟
احساس ميكردم كه حسادت عاشقانه چشمهاي بهرام را به روي واقعيات بسته است.بنظر او نوري فقط يك راه در پيش داشت يا عشق او را بپذيرد يا مثل يك دستمال در دست پسران متعدد آلوده شود!

در حالي كه ميخواستم به او ثابت كنم اگر دختري حاضر نيست فورا خود را تسليم يك مرد كند دليل آن نيست كه در دست مردان ديگر چركين شود.
-ببين بهرام شايد من نتونستم ايده نوري را به تفهيم كنم پس بگذار زمان همه جيز را روشن بكنه.
بهرام ته سيگارش را زير پا خاموش كرد نگاهي دوستانه بمن انداخت و گفت:ممكنه شانسي داشته باشم؟
لبخندي زدم و گفتم:بازم منتظر آينده ميشينيم.
بهرام با لحني خسته گفت:ميبخشي!سلام منو به مهران نامزد خودت برسون.اميدوارم از من نرنجيده باشي
وقتي بهرام از من دور شد احساس كرد م كه او براي نخستين بار در زندگي عاشق شده است پيام عشق رنگ و بوي عشق از چشمانش از حركت عصبي دستهايش از نگاه كردنش آشكارا خوانده ميشد من بارها پسراني را كه در تب عشق ميسوختند ديده بودم حتي در آنروزها كه نگاه مهران در تب عشق شعله ور بود بارها او را بدقت نگاه كرده بودم در هنگامه تب عشقي كه گريبانگير پسرها ميشد هميشه يك نوع التماس دادخواهي و معصوميت ميخواندم اما در چشمان بهران عصيان ميديدم و حتي ميترسيدم اين عصيان تب آلود همه چيز را بسوزاند و خاكستر كند در اين افكار بودم كه صداي گرم ودوستانه نوري بلند شد.
-مهتا چه خبرته؟مگه ديشب كشتيهاي بابات تو اقيانوس هند غرق شده...
به نوري نگاه كردم او در فاصله چند قدمي من ايستاده بود دنباله گيسوي بلندش با دست نسيم پاييز بنرمي موج ميگرفت لبخندش مثل الماس قلب را ميبريد و تمناي نوازش را در هر دلي بيدار ميكرد.

آه خداي من تويي عزيزم چقدر خوشگل شدي !تو امسال بچه هاي دانشگاه را نفله ميكني.
نوري خنديد و كنارم نشست بوسه اي روي گونه ام نشاند و گفت:اي دختر چشماتو درويش كن.راستي يه نامه از مامان داشتم خيلي سلام رسونده بود.
-متشكرم عزيزم.
-نوشته يكماه ديگه 2تا بليط رفت و برگشت با هواپيما برامون ميفرسته كه من و تو با هم بريم تهرون.
-من چرا عزيزم؟
-براي اينكه تو بهترين دوست مني.مامان ميخواد بهترين دوست دنيا را ار نزديك ببينه.
دستش را گرفتم و فشردم و قلبم از اين همه مهرباني و صداقت به لرزش در آمد.

روزها از پس هم ميگذشتند زندگي با افسانه هايش در ما جوانان جاري بود فضاي آرام دانشگاه با ورود دسته دسته دانشجويان دوباره از هياهوي هميشگي لبريز ميشد دخترها و پسرها زير درختان بلند و كوتاه باغ بيكديگر خوش آمد ميگفتند.از تعطيلات خود با صداي بلند حرف ميزدندآنها چون آب چشمه ساران ميجوشيدند و راز زندگي را در زير حبابهاي جوشان دل خود در گوش هم نجوا ميكردند .حالا ديگر دانشگاه رسما افتتاح شده بود بچه ها طبق برنامه در كلاسهاي خود جا ميگرفتند دوستيهاي قديمي عميقتر ميشد و دوستيهاي جديد شكوفه ميزد.من و مهران در سال دوم نشسته بوديم و نوري در كلاس اول جا گرفته بود اما بمحض اينكه گلاس تعطيل ميشد ما با هم جفت ميشديم.با هم قدم ميزديم با هم به رستوران ميرفتيم ناهار ميخورديم عصرها با هم به گردش ميرفتيم و شب وقتي بخوابگاه برميگشتيم ساعتها در بستر دراز ميكشيديم و حرف ميزديم.

همانطور كه انتظار ميرفت نوري چون الماس در انگشت دانشگاه شيراز درخشيدن گرفت.پسران دانشكده هاي مختلف دانشگاه دسته دسته به تماشاي نوري ميامدند هر جا كه نوري قدم ميگذاشت انگار كه خورشيد پرتوي از خود به آنجا افكنده است.
دخترهاي دانشگاه هم در اين تحسين دسته جمعي شركت داشتند و زيبايي شكوهمند اين پريزاد دانشگاه ما آنقدر معصومانه و دلپذير بود كه نه تنها شعله هاي سرخ حسادت را در چشم دختران خاموش ميكرد بلكه آنها نيز همصدا با پسرها به تحسين اين زيباي لطيف ميپرداختند.نوري حتي مرزهاي زيبايي را در شهر خيالپرور شيراز شكسته بود وقتي عصر قدم زنان راهي خيابان زند ميشديم فوجي از مردان شيرازي سرود تحسين بر لب بدنبال ما حركت ميكردند.

نوري حقيقتا نور و روشنايي چشمان شيراز بود پسرهاي همكلاس نوري از همان نخستين لحظات براي دوستي با نوري صف بستند هر كدام سعي ميكردند بنوعي خود را به نوري نزديك كنند و گاهي اين پسرهاي جوان و تازه بالغ براي جلب توجه نوري رفتار و حركات خنده آوري از خود نشان ميدادند.يكروز يكي از آنان نامه اي نقاشي شده را در لا به لاي كتاب نوري گذاشته بود و اين نقاشي آنقدر شيرين و ديدني بود كه نوري آنرا بديوار اتاقش كوبيده بود.
پسر عاشق پيشه در اين تابلو براي اينكه احساساتش را نشان بدهد خودش را در حالي تصوير كرده بود كه سرش را با كارد جدا كرده و در كف دست گذاشته و بعلامت عشق پاك به نوري تقديم كرده بود!
نوري مثل هر دختري كه ار محيط بسته و دخترانه دبيرستان وارد دانشگاه ميشوند با لذت كودكانه اي به فضا و محيط دانشگاه عشق ميورزيد پيوسته در بين همگلاسان ميخراميد و افسون ميريخت.

فصل ۲ (۳)

فصل فصل پاييز بود فصلي كه احساسات عاشقانه را بيشتر در قلب جوانان به عصيان مي اندازد و نوري گاه خسته از ابراز ان همه احساسات عاشقانه كه دائما نثارش ميشد به اتاقش پناه ميبرد و كتابهاي شعري كه مادرش مدام از تهران برايش مي خريد و پست مي كرد ميخواند.گاهي كه سرزده به اتاق نوري ميرفتم اشك هاي گرمش را مي ديدم كه مثل دانه هاي شبنم روي گونه هاي قشنگش مي لغزيد.1 شب وقتي در اتاق من نشسته بوديم ومثل هميشه از محيط دانشگاه با هم حرف ميزديم ناگهان از نوري پرسيدم

-راستي مدتيه از بهرام خبري نيست مثل اينكه تو دماغ پسره را حسابي به خاك ماليدي .
نوري اول سكوت كرد و بعد شانه هايش را بالا انداخت و گفت
- اون اقا به اندازه كافي سرگرمي دارن
نوري اين جمله را طوري گفت كه حس كردم نظر خصمانه اي نسبت به بهرام پيدا كرده است
-مقصودت چيه نوري
نوري مثل هميشه خيلي مؤدبانه از پاسخ خودداري كرد و موضوع ديگري را مطرح كرد ولي وقتي به اتاقش رفت صداي راديو ضبطش بلند شد من ميدانستم كه نوري وقتي دلتنگ است يا از چيزي رنج ميبرد و موسيقي پناه مي برد و در ذهنم به دنبال رابطه اي بين موسيقي امشب و بهرام و نوري مي گشتم .بهرام بعد از ان گفتگو در باغ ارم ظاهرا ارام شده بود و كمتتر در اطراف نوري مي چرخيد و وقتي هم همه ي كلاس ها افتتاح شد خود را در ميان دوستان همكلاسي پنهان كرد . او چون سال گذشته هر روز با يكي از همكلاسان رنگارنگ خود سوار اتومبيل اسپرت قشنگش مي شد و به گردش ميرفت يا در رستوران ها ديده مي شد گاهي حس مي كردم او در نمايش دوستان رنگانگ خود به ديگران مخصوصا افراط ميكند.
1روز عصر من و مهران او را در كازبا كنار دختري ديديم و مهران با لحن فيلسوفانه اش خطاب به من گفت :
-بعضي ها اينطوري انتقام شكستهاي خودشون را ميگيرند !
من از پشت پرده دود سيگار به بهرام نگاه كردم مهران راست ميگفت چون به محض اينكه بهرام ما را ديد در بروز حركات عاشقانه پيش از انكه شايسته ي او بود مبالغه مي كرد دختري كه در كنارش نشسته بود دختري قد بلند لاغر اندام و نسبتا زيبا بود . من او را ميشناختم اسمش نيلوفر بود ولي بچه ها او را نيلو صدا ميزدند .خيلي مهربان عاشق پيشه واندكي نا ارام بود بچه هاي دانشكده وقتي از او حرف مي زدند ميگفتند 1 سيمش سوخته !و اين اشاره به به سبك سري هايي بود كه گاه از خودش نشان ميداد اما انقدر مهربان بود كه هيچ كس توي ذوقش نمي زد . در همين لحظات ناگهان نوري بي خبر وارد كازبا شد و در حالي كه چهره اش مثل هميشه از خنده شكفته بود كنار من نشست .
-حوصله ام سر رفت مگه اين بچه ها ادمو ول مي كنن
مهران چشمكي رندانه اي زد و به بهرام اشاره كرد . بهرام طوري قرار گرفته بود كه اگر 1 زاويه 30 درجه ميچرخيد او را ميديد
فصل ۲ (۴)
اما بهرام مستقيما در زاويه ديد من قرار داشت و من ميدديم كه بهرام از حضور نوري كاملا خود را باخته است رنگش سپيد شده بود و در تمام حركاتش بكنوع دستپاچگي و خود باختگي ريخته بود.اين حالت او آنقدر ناشيانه و آشكار بود كه نيلو هم متوجه شده بود و او را با نگاه پرسشگرش آزار ميداد.مهران براي نوري سفارش يك قهوه داد و نوري كتاب شعري كه مادرش پست كرده بود جلوي من گذاشت و گفت:مهتا بخون معركه س...اما من نگرانتر از آن بودم كه بتوانم گتاب شعر بخونم.بهرام براي اينكه توجه و شايد حسادت نوري را تحريك كند بلند بلند حرف ميزد و دست آخر وقتي ديدي نوري غرق در افكار خود و كتاب شعر است عمدا با دست ليوان آب سردش را از روي ميز بزمين انداخت و نوري ر متوجه خود كرد.

هرگز آن لحظه عجيب را فراموش نميكنم.نوري بطرف صدا برگشت و ناگهان نگاهش روب چهره بهرام و نيلو ماسيد.نيلو بدون توجه به حضور ديگران روي پاي بهرام خم شد و مادرانه شلوار بهرام را كه خيس آب شده بود با دستمال خشك ميكرد و بهرام با لبخندي غرور آميز به ميز ما نگاه ميكرد و بعد مخصوصا از جا بلند شد و با مهران و من سلام عليك كرد و دست نيلو را گرفت و به سر ميز ما آمد.
-اجازه ميدين پيش شما بنشينيم؟
مهران نگاهش را كه مملو از ترديد بود بمن دوخت اما بهرا م منتظر پاسخ مهران نشد و خودش كنار مهران و نيلو را كنار من نشاند.من به نوري نگاه كردم او با آرامش خاصي حضور بهرام و نيلو راتحمل ميكرد بهرام نگاهي به نوري انداخت و گفت:سلام نوري خانم ميبخشين من اصلا متوجه شما نشدم!
بهرام كاملا تظاهر ميكرد يكريز حرف ميزد نيلوفر با ناباوري بدهان بهرام كه هميشه كم حرفترين بچه دانشگاه بود خيره خيره نگاه ميكرد.من منتظر يك فاجعه يك مصيبت بودم بهرام كتاب شعر را از روي ميز برداشت و نگاهي بر روي جلد كتاب انداخت.
-آه از موج نوعي هاست خوب كدومتون زبون اين موج نوعي ها را ميفهمين؟
من به نوري نگاه كردمنوري موهاي بلندش را از پيشاني كنار زد و گفت:خوب معلومه شما شاگرد رشته ادبيات نيستين!
بهرام ناگهان سرخ شد و لي سعي كرد با آرامش خود اين جمله طعنه آميز را تحمل كند.
-آه پس كتاب ماي شماست معذرت ميخوام!
نوري كه كاملا تحريك و برافروخته شده بود رو به بهرام كرد و گفت:من شنيدم كه نيلوفر خيلي خوب شعر ميفهمه خودش هم موج نوعيه!نيلوفر كه همچنان در مغزش بدنبال رابطه اي بين اين جملات خصمانه و اين رفتار عجيب ميگشت بزحمت لبخندي زد و گفت:آه بله نه!يعني من به شعر علاقه دارم.نوري كه حالا كاملا بر اعصابش مسلط شده بود خطاب به بهرام گفت:خوب چرا معلوماتتان را در زمينه شعر پيش خانم تكميل نميكنيد؟موج نو را بايد اول فهميد بعد حس كرد مگه نه خانم؟
نيلوفر همچنان دستپاچه و غير عادي گفت:بله اين يه واقعيته!وقتي يه موج نو از راه ميرسه خيلي ها نيمتونن خودشون رو با اون تطبيق بدن درست مثل موجي كه رو دريا يه مرتبه رو آدم سوار ميشه.
توضيح مفصل نيلو در ميان جمع با سك.ت روبرو شد او گنگ و دستپاچه پرسيد:مگه من حرف بدي زدم؟نوري با لحن مهر آميزي گفت:نه بهيچوجه با وجود اين آدمها مختارن كه از موج نو خوششون بياد يا نياد؟بهرام كه بكلي درمانده شده بود خطاب به مهران گفتكمهران جان ببخش يكمرتبه يادم تومد كه يه قرار ديگه دارم اگه ممكنه شما نيلو را برسونين.
مهران براي اينكه بهرام را از آن موقعيت دشوار خلاص كند دستش را بطرف بهرام دراز كرد .

-بسيار خوب ما نيلو را صحيح و سالم ميرسونيم!

نيلو كه از اين طرز رفتار بكلي گيج و منگ شده بود تقريبا فرياد زد:بهرام؟بهرام يعني چه؟كجا ميري؟
بهرام بدون توجه به اعتراض نيلو از در رستوران خود را به خارج افكند من به نوري نگاه كردم نوري خيره خيره نيلو را تماشا ميكرد.نيلو سرش را روي دست گذاشت و از لرزش شانه هايش پيدا بود كه اشك ميريزد.نوري با آن مهرباني خاص خود شانه هاي نيلو را بغل زد و او را نوازش كرد .-مهم نيست چيزه مهمي نيست.
نيلو ناگهان سرش را از روي دست بلند كرد نگاهي بمن و مهران و نوري انداخت و با حالت غير عادي كه گاه گاه از ا بروز ميكرد گفت:اينجا چه خبره؟پس بهرام من كجا رفت:و بعد بدون اينكه منتظر پاسخي بشود كيفش را برداشت و از در كازبا خارج شد.وقتي نيلو ما را ترك كرد مدتي هر سه سكوت كرده بوديم مهران مرتبا به سيگارش پك ميزد من با ظرف بستني بازي ميكردم و نوري نگاه گنگ و غبار گرفته اش در فضا معلق و سرگردان بود.ميخواستم حرفي بزنم بنظرم نوري خيلي شكسته و رنجور مي آمد آن معصوميت خاصي كه در چشمان درشت و سياهش هميشه خانه داشت به مظلوميتي غريب تبديل شده بود توي چشمانش انگار رويا يا خوابي عميق ميگذشت دستهاي كشيده و هنرمند گونه اش روي ميز سرگردات و بي هدف جستجو ميكرد دلم ميخواست سرش را در سينه بگيرم و برايش زار بزنم...فرشته كوچك و معصوم من حسابي در سرزمين سنگلاخي سرنوشت حيران و سرگشته بود...كجا بود؟چه فكر ميكرد؟انديشه خام و تازه پرورده اش اكنون در جستجوي گشودن كدام معماي لاينحل سر ميكرد؟دستهاي قشنگش در كدام باغ انديشه ميوه حكمت زندگي را ميچيد؟
مهران كه روي هم رفته پسري ساكت و كم حرف است نگاهي پرسشگر بمن انداخت ميدانستم كه ميخواست بپرسد چه بايد كرد؟من شانه ام را بالا انداختم....مهران خطاب به نوري گفت:نوري متاسفم!
نوري از سرزمين تصويرها خارج شد نگاهي بمن و مهران انداخت هنوز پيچهاي اضطراب در بركه چشمانش موج ترس و ترديد ميريختند بزحمت لبخندي زد و گفت:منم متاسفم!
من براي آنكه به آن گفتگوي غم انگيز پايان دهم با سر و صدا گفتم:خوبه بسه ديگه چرا مثل عزادارها نشستيم از رستوران بريم بيرون يه كاري بكنيم يه شلنگ تخته اي بندازيم!
من ميدانستم كه تنها يك عصيان ميتواند بار اندوهي كه بر دوش ظريف توري نشسته است بر زمين بريزد.نوري بدون ذره اي اعتراض از جا بلند شد مهران سيگارش را بمن داد و به شوخي گفت:عزيزم مواظب جاي دندانهايم روي فيلتر سيگار باش .مهران عادت داشت كه هنگام كشيدن سيگار فيلتر را گاز بزند و نقش دندانهايش را روي فيلتر حك كند و بعد جاي دندانهايش را رو فيلتر بهمه نشان دهد و با لحن فيلسوفانه اي زمزمه كند غرض نقشي است كز ما باز ماند!
نميدانم چرا در آن لحظه منهم با حالتي عصبي دلم ميخواست سيگار را گاز بزنم و حتي چند لحظه بعد حس كردم كه فيلتر سيگار را دارم ميجوم.ما وارد خيابان شديم نوري بخود ميپيچيد ميلرزيد ميغريد .دنباله موهاي بلند و پيچانش را چ.ن آبشاري از شب اسرار آميز مشرق زمين روي شانه هايش ريخته بود آن موجود بلند و ظريف گاه مثل پرنده اي در فضا پرواز ميگرفت انگار كه كاكلي جنگلهاي نا آرام بود كه از ترس شبيخون شكارچي فرار ميكرد و جيغ ميكشيد... گاه چون زن هوسبازي هوا را از امواج عطر و زنانگي خود ميپوشاند كم كم دخترها و پسرها كه در كنار ما راه ميرفتند متوجه حالات عصيان زده نوري ميشدند الهه زيبايي دانشكده پس از آن حادثه همه خشم و خروش خود را در فضاي سرخ فام فرو ميريخت اگار من شاعر بودم در آن لحظه ميتوانستم زيباترين و فتنه انگيزترين تابلو را در تجسم يك عصيان خلق كنم.او درختي بود كه در شاخ و برگش طوفاني غلغله ميكرد او جامي بود كه در آن شراب سرخرنگ هستي ميجوشيد رودخانه اي بود كه دست افشان و پاي كوبان خود را بيترديد به سنگها و گدارها ميكوبيد و من اينهمه شور و لطافت را در زيباترين قالب هستي تماشا ميكردم.حالا روزگار درازي از آن حال و همواي جادوگرانه نوري ميگذرد اما هر وقت به كازبا ميرروم دست مهران را ميگيرم و ميگويم:نگاه كن نوري!آنوقت يك بار ديگر آن اندام زيبا آن دو چشم ستاره گون آن پروانه ظريف رقصان را ميبينم كه انگار در يكي از معابد قديم و در لحظه قرباني مقدس آخرين دم حيات را به سينه هاي جوان خود فرو ميدهد.در آن لحظه بود كه حس كردم نوري با همه قلب عاشق بهرام است.حس كردم او عليرغم ميل باطني اش در آشيانه عشق فرود آمده است.
ساعت 11.5 شب بود كه به خوابگاه بازگشتيم چراغ اغلب اتاقهاي خوابگاه دختران خاموش بود مطمئنا اگر نيم ساعت ديگر تاخير داشتيم مورد بازخواست قرار ميگرفتيم...مهران تا ستينگ روم خوابگاه ما را همراهي كرد و آنجا به هر كدام از ما يك سيگار تعارف كرد و گفت:بياييد دختران حوا!اميدوارم امشب خوابهاي خوش ببينيد.
اما وقتي ديد هيچ كدام از ما به اين شوخي بي نمكش نخنديديم لبخندي زد و گفت:آه ببخشيد!...حرف بدي زدم!....اميدوارم فقط امشب خوب بخوابين!
من دلم براي اينهمه صداقت و محبت نامزدم سوخت.برگشتم و چهره اش را نوازش كردم و اين حركت من آنقدر سريع و گيج كننده بود كه مهران مثل ديوانه ها از خوابگاه بيرون دويد.
در سكوت وارد فلت مشتركمان شديم نوري يكراست به اتاق خودش رفت و منهم بي حوصله ئارد اتاقم شدم.آنقدر بيحوصله كه بزودي همه چيز را در هم ريختم.اتاق من به جنگلي از اشيا آواره تبديل شده بود بزودي لباس خوابم را پوشيدم و بدون آنكه حوصله پاك كردن آرايش صورتم را داشته باشم سيگاري كه مهران بمن داده بود آتش زدم پيج راديو را باز كردم و خودم را روي بستر انداختم ...از پنجره هواي خنكي بداخل اتومبيل ميريخت گاهي آواز بلبل سرگشته اي را ميشنيدم كه در آن نيمه شب قصه عشق اسرار آميزش را سر ميداد...از راديو موسيقي نرم و ملايمي پخش ميشد و در همين لحظه در باز شد و نوري در لباس بلند و لغزان خواب در حاليكه موهايش را در طرفين چهره اش ريخته بود و فنجان قهوه اي در دست داشت در چهار چوب در قرار گرفت.وقتي نزديكتر شد بوي رخوت انگيز قهوه دماغم را پر كرد به نوري خيره شدم چشمانش مثل دو الماس در شب تاريك ميدرخشيد.لبهاي گوشت آلودش را روي گونه هام گذاشت و گفت:ميبخشي مهتا!حالم اصلا خوب نبود نميتوانستم تنها بمونم.
او كنار من روي بسترم نشست.يك قطره اشك از چشمانش فرو چكيد و از روي گونه هايش كه سرخ و متورم شده بود راه گشود..
نوري از چيزي رنج ميبرد بايد با او حرف ميزدم..
-نوري خواهش ميكنم حرف بزن من بهترين دوست تو هستم!
نوري از پس مه اشك نگاهش را بمن دوخت بعد سرم را در آغوش گرفت و بوسيد..
-آه!تو بهترين دوست مني!تو ميتوني بمن كمك كني!
گفتم:ن.ري جان تو هر چه بخواهي هر كاري كه بخواي انجام ميدم!نوري روي بستر من جابجا شد پاهايش زا بغل زد و گفت:موضوع اينكه چيزي براي گفتن ندارم!پرسيدم :تو از جريان امشب ناراحت شدي؟
-نه!اصلا مهم نيست!بمن چه كه بهرام نيلو را دوست داره؟
دست نرم نوري را در مشت گرفتم و گفتم:نوري ولي تو ميدوني كه بهرام فقط تو را دوست داره اين فقط يكنوع تظاهره.
نوري لبخند تمسخر آميزي زد .
-آه تظاهر!تظاهر !چقدر از اين كلمه متنفرم.
-ولي اون تو را دوست داره تو بايد اينو حس كني.
نوري كاملا گيج و مضطرب بنطر ميرسيد انگار با خودش و همه آن احساسي كه پيكر او را در مشتهاي نيرومندش گرفته بود ميجنگيد...
-من از كجا بدونم آه تازه اگرم بدونم چيزي در من تغير نميكنه چون من نميخوام خودمو باسارت بندازم..
او كاملا با خودش لجاجت ميكرد او بي آنكه خودش بخواهد عاشق شده بود عشق از چشمانش از نگاهش حتي از پوست تنش ميتراويد!
-ببين عزيزم تو بيهوده مقاومت ميكني چشمان تو همه چيزو بمن ميگه اونا ار بهرام حرف ميزنن اونا از يه عشق بزرگ حرف ميزنن آخه چرا اينقدر لج ميكني؟
در اين لحظه ناگهان نوري خودش را بمن آويخت و با صداي بلند زار زد.او آنقدر همانجا و در آغوش من گريه كرد كه بخواب رفت و من تا نيمه هاي شب همانطور بي حركت مانده بودم كه خواب ناز اين دختر احساستي را بهم نزنم.
با طلوع سپيده دم زتدگي باز در شكل عادي خود بحركت افتاد من و نوري مثل اينكه چنين اتفاقي نيفتاده عازم كلاس درس شديم...نوري بعد از آن خواب طولاني ارامش خود را بازيافته بود تا عصر آنروز حتي يك كلمه هم درباره ماجراي ديشب حرف نزد اواسط روز بود كه مهران با اصرار دنبال ماجراي ديشب از من پرسيد و من در چند كلمه سر و ته ماجرا را بهم آوردم مهران هم با لبخندي زوركي گفت:ميدان شما زنها مثل زنجير بهم بافته شدين باشه ولي اگر كمكي از دستم بر آد دريغ نميكنم.
تمام روز ما به حرفهاي معمولي گذشت و شب خيلي زود به خوابگاه برگشتيم مهران اصرار داشت كه كمي با هم قدم بزنيم ولي نوري اين پيشنهاد را رد كرد و منهم صلاح ديدم كه نوري را تنها نگذارم.


موضوعات مرتبط: رمان کفش های غمگین عشق R.etemadi

تاريخ : 91/05/28 | 21:38 | نویسنده : محدثه (ادمین) |
.::.
با کلیک روی +۱ دنیای رمان را در گوگل محبوب کنید